കഴിഞ്ഞ മൂന്നു ദിവസമായി ഞങ്ങൾ തൃശ്ശൂര് ഉണ്ട്, ഒരു ആവശ്യത്തിന് വന്നതാ! പതിവുപോലെ ഇന്നും ഞാൻ ഉച്ചതിരിഞ്ഞു അഞ്ചേകാലിനു ഭാര്യയുടെ വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള പാടത്തേക്കു നടക്കാനിറങ്ങി! നിറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന കുളവും, അതിലെ പായലിന്റെ ഭംഗിയും നോക്കി കുറച്ചു നേരം കുളത്തിന്റെ അരികിലെ കല്ലിന്മേൽ ഇരുന്നു.
അപ്പോൾ, ഒരു അപ്പാപ്പൻ തന്റെ കൊച്ചു മോളെയും കൂട്ടി എന്റെ പിന്നിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ഞാൻ അത്ര ശ്രദ്ധിച്ചില്ലാരുന്നു!
പക്ഷെ അപ്പാപ്പൻ തിരിഞ്ഞു എന്നോട് ചോദിച്ചു, ഈ വീട്ടിലെ മരുമകനല്ലേ?
അതെ എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
മൂത്ത ആളാണോ? എവിടെയാ?
തിരുവനന്തപുരം!
ഓ! ടെക്നോപാർക്കിൽ ആണല്ലേ?
അതെ എന്നും ഞാൻ, ബേസിക്കലി ഒരു വടക്കാഞ്ചേരിക്കാരനാണ് എന്നും മറുപടി കൊടുത്തു!
എന്നെ ഇവിടുത്തെ മമ്മിക്കു പറഞ്ഞാൽ അറിയും! ഈ കാണുന്ന പാടം എല്ലാം എന്റെ ആണ്.
ഓ, അത് ശരി! എനിക്കാ മനുഷ്യനോട് ബഹുമാനം തോന്നി!
ഞാൻ പറഞ്ഞു, വളരെ വൃത്തിയായി കൃഷി ചെയ്തിട്ടിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ വരുമ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ ഈ മനോഹാരിത ആസ്വദിക്കാറുണ്ട്, ഫോട്ടോയും എടുക്കാറുണ്ട്.
അതെയോ?! ഞാൻ ഈ പാടങ്ങളൊന്നും വേറെ ആൾക്കാർക്ക് കൃഷി ചെയ്യാൻ കൊടുക്കാറില്ല!
എന്റെ അപ്പാപ്പനും അടാട്ട് കോൾപാടത്തു നെൽകൃഷി ഉണ്ടായിരുന്നു! അഭിമാനത്തോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു. അതൊരു കാലം!
അപ്പോഴയാൾ പറഞ്ഞു, ഈ പാടങ്ങളെല്ലാം ഒരിക്കൽ നിങ്ങളുടെ ആയിരുന്നു!
മുത്തപ്പാപ്പന്മാരായി, ഞങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ കൃഷി ചെയ്യാൻ പണ്ട് ഈ പാടമെല്ലാം തന്നതായിരുന്നു, പാട്ടത്തിന്!
ഇ ഏം എസ് മന്ത്രിസഭയുടെ ഭരണകാലത്തു ഭൂപരിഷ്ക്കരണനിയമം വന്നപ്പോൾ, ഇതൊക്കെ ഞങ്ങളുടേതായി!
ഓ! ഞങ്ങൾ കൊയ്യും വയലെല്ലാം ഞങ്ങളുടേതാകും! പിന്നെ അതിനു ശേഷം, വിമോചന സമരകാലം!
അതെ അതെ! അയാൾ പറഞ്ഞു.
ഈ വയലിനപ്പുറത്തും സ്ഥലം നിങ്ങളുടേതായിരുന്നു, എന്ന് വെച്ചാ, അവിടത്തെ അമ്മാമേടെ പേരിൽ ആയിരുന്നു!
കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണം അയാളുടെ പൂർവികർക്കു തുണയായി! അയാൾക്കും, പിന്നെ അയാളുടെ കുടുംബത്തിനും!
അപ്പോൾ ഞാൻ അമ്മാമയെ ഓർത്തു, അപ്പാപ്പനേയും! പക്ഷെ അമ്മാമയെക്കാൾ കൂടുതൽ ആലോചിച്ചത് അമ്മാമേടെ അപ്പനെ പറ്റി ആയിരുന്നു! ആ കാർന്നോരാണല്ലോ അമ്മാമക്ക് ഈ സ്വത്തുക്കൾ എല്ലാം എഴുതികൊടുത്തത്!
🙏
അയാൾ കൊച്ചുമകളെയും കൂട്ടി തിരിഞ്ഞു നടക്കാനൊരുങ്ങി! കാറ് കഴുകുമ്പോൾ ഒന്ന് വീണു! ഡോക്ടർ നടക്കാൻ പറഞ്ഞിരിക്ക്യാ! അപ്പോഴാണ് ഞാൻ അയാളുടെ ഇടത്കാലിലെ ഒരു ടൈപ്പ് സോക്സ് ശ്രദ്ധിച്ചതും, മൂപ്പര് നടക്കുമ്പോൾ ഉള്ള ചെറിയ ഞൊണ്ടലും കണ്ടത്!
ഞാൻ അയാളുടെ പിന്നാലെ കുറച്ചു ദൂരം പോയി. മൂപ്പര്, പാടം കഴിഞ്ഞ ഉടൻ വലതു വശത്തുള്ള വലിയ ഒരു വീട്ടിലേക്കു കയറി പോയി, പടിക്കു പുറത്തു തന്നെ മൂപ്പരുടെ ഭാര്യ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, കൊച്ചുമോളോട്, റോഡിന്റെ സൈഡിലേക്ക് മാറി നടക്കാൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ട്! ഞാനും റോഡിന്റെ ചാരത്തുകൂടി തിരിഞ്ഞു നടന്നു!
ഒരു പാർട്ടിയിലും ഇല്ലെങ്കിലും ഞാനെന്നും ഒരു ഇടതു അനുഭാവിയായിരുന്നു, ഇന്നും ആണ്! സഹയാത്രികൻ എന്ന് പറയാൻ വയ്യ!
അതുകൊണ്ടു മാത്രമായിരുന്നോ ഈ ഒരു അടുപ്പം എന്ന് ചോദിച്ചാൽ… അല്ല എന്ന് പറയേണ്ടി വരും!
ഏത് വിളിക്കും, യെസ്, വി ആർ വിത് യു എന്ന് കണ്ണും പൂട്ടി പറയാൻ, ഈ ഒരു നേതാവിനോടല്ലേ സാധിക്കു?!
അതാണ് വി.യെസ് (V. S. urf We Yes!) ഞങ്ങൾ കൂടെയുണ്ട്!
ഇത്രക്ക് നിശ്ചയദാര്ഡ്യമുള്ള, അഴിമതി ഒട്ടും തീണ്ടാത്ത, ആർക്കുമുന്നിലും തല കുനിക്കാത്ത, നീതിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം നിലകൊണ്ട, പാവങ്ങളുടെ കൂട്ടായ വേറെ ഒരു നേതാവ് ഇപ്പോൾ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ? ഇല്ല!😒
അതുകൂടാതെ മൂപ്പരുടെ ചില കാര്യങ്ങളൊക്കെ, എൻ്റെ അപ്പാപ്പനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുംവിധമാണ്! തേച്ചുമിനുക്കിയ ആ വെള്ള ജുബ്ബ, കറുത്ത കണ്ണട, ആത്മവിശ്വാസം കൊണ്ടുള്ള, ആ ഗാഭീര്യം നിറഞ്ഞ മുഖഭാവം, ചില പെരുമാറ്റരീതികൾ എല്ലാം വളരെ അധികം സാമ്യമുള്ളതാണ്!
പോരാത്തേന്, എൻ്റെ അടുത്ത ഒരു സുഹൃത്തിൻ്റെ വളരെ അടുപ്പമുള്ള ആളും!
മൂപ്പര് മുഖ്യനായിരുന്നപ്പോൾ, ആ സുഹൃത്തിനെ തൻ്റെ ഐ. റ്റി. അഡ്വൈസർ (ഉപദേഷ്ടാവ്) ആക്കിയിരുന്നു. ആ സുഹൃത്ത് ആ മേഖലയിൽ വളരെ കഴിവുള്ളവനും ആ സ്ഥാനത്തിനു തികച്ചും അർഹനുമായിരുന്നു എന്ന് തന്നെയല്ല അയാൾക്ക് ഐ. റ്റി.യിൽ പല സംഭാവനകൾ നൽകാനും കഴിഞ്ഞു എന്നുള്ളത് വാസ്തവം!
എന്തായാലും, വേലിക്കകത്ത് ശങ്കരൻ അച്യുതാനന്ദൻ എന്ന വി എസ് നെ കുറിച്ച് പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും തന്നെ പറയേണ്ടതില്ല! എല്ലാം എല്ലാവർക്കും അറിവുള്ളതാണല്ലൊ! സ്വാതന്ത്ര്യ സമര പോരാളി, ഔപചാരിക വിദ്യാഭ്യാസമില്ലാത്ത, സത്യസന്ധതയും, ആത്മാർത്ഥതയും, പരിചയ സമ്പത്തുകൊണ്ടും, പോരാഞ്ഞു, പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യ നാളുകളിൽ അധികാരികളിൽ നിന്നും കൊടിയ പീഡനങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങിയും, പടി പടിയായി ഉയർന്നു വന്നൊരു നേതാവ്!
ഇനി നമ്മുടെ കൂടെ വി എസ് ഇല്ല! ഒരു നോക്ക് നേരിട്ട് കാണാൻ തോന്നി, ഇനി കാണാൻ സാധിക്കില്ലല്ലോ!
ഞാനെടുത്ത പടങ്ങളിലൂടെ, അതാണ് നിങ്ങളെയും ഇവിടെ കാണിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.
വിഎസിന് എൻ്റെ വക എളിയ ഒരു ആദരാഞ്ജലി! 🙏
കാലത്തു ഒൻപതു മണിക്ക് തന്നെ വളരെ നീണ്ട ക്യു!
കുറെ നേരം നിന്നു ! “ആദ്യം നേതാക്കന്മാരുടെ ഊഴമായതു കൊണ്ടാണ് ഇത്ര താമസം” എന്ന് ഒരു പോലീസ്കാരൻ പറഞ്ഞു! എത്ര പോലീസ്കാരാ! 😯എന്തിനാണിത്രയും?! അത് പോട്ടെ..
പിന്നെ കുറച്ചുംകൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആളുകൾ മെല്ലെ മെല്ലെ നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി! ഹാവൂ!
പ്രസ്സും, മന്ത്രിമാരും, പ്രമുഖരും, പാർട്ടി പ്രധാന അണികളും! എല്ലാരും ക്യവിനു പുറത്ത് ! കൂടെ ക്യുവിൽ എൻ്റെ ഒപ്പം, സാധാരണക്കാരും സ്ത്രീകളും (ചിലർ കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൊണ്ടാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്) പാവപ്പെട്ടവരും ഒക്കെ ഉണ്ട്.🚶🧍♂️🚶♂️🚶♀️
അങ്ങിനെ ഹാളിൽ പ്രവേശിക്കാറായി.🚶♀️
അവസാനം കേറി പറ്റി.
💪
അല്പം അകലെ നിന്നാണെങ്കിലും കണ്ടു, ആ മുഖം! കുറച്ചു ദിവസം വെന്റിലേറ്ററിൽ ആയിരുന്നിട്ടു പോലും ആ മുഖത്തിനു അതേ ഗൗരവം, അതേ ഗാഭീര്യം! 🧐
തീയിൽ കുരുത്തതല്ലേ? പിന്നെ എങ്ങിനെ വാടാനാ?! 👌
പിന്നെ, വേഗം തന്നെ, ഹാളിനു പുറത്തേക്ക്!
ഇനി കുറച്ചു വഴിയോര കാഴ്ചകൾ
അറ്റമില്ലാത്ത ക്യു തുടരുന്നു!
ജനസമ്മിതി ഏറെയുള്ള, രണ്ടു വിഭിന്ന രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളിലെ നേതാക്കന്മാർ, നമുക്കെന്നും, ഓർക്കാൻ! 🙏🙏
വിപ്ലവസൂര്യന് വിട! 😭
വി എസ്, ജനഹൃദയങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും മരിക്കുകയില്ല!
ആരും മറക്കുകയുമില്ല! അത് തീർച്ച! ✊❤️👍
പ്രണാമം 🙏
പിന്നീട്….
ഇരുപത്തിരണ്ടു മണിക്കൂറിലേറെ നീണ്ട വിലാപയാത്രക്ക് ശേഷം, അടുത്ത ദിവസം രാത്രി ഒന്പതുമണി, കഴിഞ്ഞ്;
വലിയ ചുടുകാട്, പുന്നപ്ര, ആലപ്പുഴ.
നൂറ്റിരണ്ടു വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം, ഇനി അന്തിമ വിശ്രമം!
1983! That was the year when the entrance exams for professional colleges were introduced, also due to university marks scam, I guess, as earlier it was interview-based admission system on the marks received at the regular studies. After BSc (Zoology) I tried medical entrance tests but did not succeed. (I do remember going to Trivandrum with my grandfather to write JIPMER exam. Trains then took almost a full day to reach Trivandrum from Trichur).
My cousin, Pius (to whom I wrote a tribute in earlierepisode) was doing a course at NIIT Bombay then. I too wanted to join him, basically due to the excitement to travel alone and see Bombay! My grandpa promised the finance when I told him my desire to learn computers though he wanted me to become a doctor, since both my grandfather and my father were running medical shops at Ottupara (just opposite to the Government Hospital, Central Medical Storeswhich was the first medical shop in the town) and at Wadakkanchery (Baby Medicals) respectively. In fact, we even had an outhouse which they used to imagine as consulting room for the doctor, when I become a doctor! In a nutshell, sad to say that this world lost an opportunity to have a famous surgeon! (Not revealing the stream of my interest here! You guys make a guess!) 😊
Thus, I joined NIIT Bombay. Please note that there were only two NIITs then in India! One at Nariman Point Bombay and the other was in Delhi. Now its franchised centers are almost at every nook and corner! Their brochure was very impressive, of course, it was very reputed, one of its kind, private institution (subsidiary of HCL) which taught computers then. (Many other institutions followed later their path). Yeah. I switched from Living to Nonliving! 🙈
Those days in Bombay were special and awesome! Pius had arranged my stay at the same place on monthly rent, where most of the marine engineers stay to study for the exams for promotion. “Fair Host Lodge” near Chembur railway station. Two guys shared a small but decent room though it was not bath attached. Even the shelf was divided between the 2, left and right halves. Hotel Ambadi (?) nearby was my choice though initially, I had suffered from loose motion after eating there though it’s a clean decent restaurant 🛎(I intend to write about that era later as a separate episode)
Like my cousin who got first rank in COBOL, I bagged first rank in BASIC! Also I had taken on the Job training (OJT) at NIIT, helping other students, though basic intention was to use the computers (only 2 computers were there) for practice at the vacant time slots when no one booked for practical. There was no hard disk in those computers but floppies of 8 inches! (the evolution of computers thru my career also to be written as separate episode) 🖥🖥
One day the recruitment cell told few of those who were on OJT that there are some vacancies in a reputed computer consultancy, but at Bhopal! I was not willing as Bhopal was so strange without anyone whom I know there also in Bombay we had better opportunities for placement at ‘branded’ companies! But friends from OJT insisted and I thought to have a tour of Bhopal with them.
Unfortunately, I was the only one got selected there and since my OJT friends convinced me to be there at least for a year to gain experience I agreed and thus in a way got trapped at Madhya Pradesh (MP, for another 6 years; 3 in Bhopal and 3 in Ujjain!) but now I do not regret at all.🩷🌹
I joined Oriental Business Consultants (OBC) at T-Nagar, New Bhopal in March 1984. (Life at OBC also will qualify for another episode which I may write later) One of the colleagues who was son of a local big shot, arranged a room at the terrace of his big house at Arera Colony as I remember. My first salary was Rs.1,000/- which was a big sum then as told by my employer who was Chartered Accountant originally from Wast Bengal, for a bachelor to stay alone in Bhopal. I was totally depending on Coffee house (private) and an Indian Coffee house (Cooperative one) for food as there was absolutely no cooking not even black tea! For transportation, either the three wheeled autorickshaw like taxi (Suvar (pig) gadi or fat fata? as they call it) or the house owner colleague at office will take me on his scooter.🛵
I was doing well at OBC as Junior programmer. There was another programmer and almost 10 data entry machines (separate computer like machine) and approximately 20 data entry operators entering data on shifts, mostly Keralites and more than half were ladies! Those days I spent almost all days and nights at Office especially to gain experience. At nights I slept on a bench listening to the rhythm of line printer which kept on printing all night. Most of the work was related to entrance exams result processing for PET/PMT (Pre engineering/medical tests) and for banks like State Bank of India was our client.🏦
OBC had only one computer, HCL 8CR, with a one-line display (At NIIT at least. we had a monitor!) but with a tiny note printer attached, to log the display if we want to read it better! and with 4 floppy drives. Even for sorting data, we had to go with an algorithm/plan using these drives in batches using 8-inch floppies (Initially capacity of floppy disk had 128 KB. Imagine the program we had to write in separate functions to accommodate under 128KB! Later came double sided 256 KB and then came the latest then, double sided double density, 512 KB!). Those 8-inch floppies needed to handle carefully as it will wobble when handling! Then came 5¼-inch, and 3½-inch floppy disks. Now a tiny USB can hold huge amount of data. (Oops! This part was to be in the evolution of computers thru my career episode.)
8-inch, 5¼-inch, and 3½-inch floppy disks
Never heard of Union Carbide India Limited, a pesticide plant (UB) is a subsidiary of US based Union Carbide Corporation, until the next day of mishap but later learnt that it’s one of the highest paid companies in Bhopal that too adjacent to the main railway station at Old Bhopal.
December, first week, as usual we came to office at 9 am. Before that in the morning news from a very small transistor radio (Pius had gifted me that when he left to home from Bombay) heard about gas leak but nothing major as it was announced then. 📻
OBC was at the second or third floor of the building. Around 10.30 am or so, heard lot of noise from the streets and when we peeped from the Office balcony, could see many people frantically running away. We could see that the crowd was really panic and many were on their foot, grabbing children on hand, not even bothering to stop and wait for some children who was left behind few people. Selfishness?! Not sure about their thought process then, which must have been overpowered by mere fear. Later heard that, at petrol pumps there were huge rush to fill petrol and some even were demanding petrol in bottles or even in bucket to carry by the pillion rider on scooter! Not seen before such frightened eyes of any crowd. Since the gas can reach anywhere, where to escape to? Some had made masks made out of damp handkerchief. (So, I have seen common people wearing mask much before Covid!)😷😷
Methyl Isocyanate (MIC) a deadly poisonous gas which can kill any living. Due to more density than air, the gas tends to move downwards than upwards. That property killed people in their sleep at the nearby area of the plant, including the Bhopal main railway station! 🛤
The fact was that, in the morning, when people realized the number of people died at the surrounding area of the UB plant from where ~45 tons of this highly toxic gas had escaped, they wanted to burn the plant. By that time, military was in place, by seeing the agitated crowd, they spread a rumor that the gas leaked again which made crowd to run away from the plant and alongside of the road, others followed them in panic thus creating an exodus of huge crowd!👯👯
I too tried to breath to see any foul smell or anything but there were none. But then fear stuck us too and we flew to our home (I was taken by the house owner colleague on his scooter) and stayed indoor, hoping that gas won’t reach us. New Bhopal is around 8 kms away from Old Bhopal. If there were strong wind to take the MIC to New Bhopal, probably I won’t be here today, writing this blog. ✍
Next day, after hearing more about it, visiting a hospital nearby where I remember seeing pale yellow eyes everywhere. The gas affects eyes especially to those whom MIC contacted mildly whereas for others, eyes would have permanently closed, I mean dead or with lost eyesight! News were there that military is burning corps, putting together in heaps and like a pyre! 🔥
Like many, I too tried to make a STD call first and on failure, a telegram to my home (mobile was never heard of then). Although they took our message, all the communication channels were jammed probably due to the overwhelming customers all of a sudden! That infrastructure was not robust enough to take such a load. At my home, as heard later, that they thought that I am no more! Thru another contact, I could finally make a call to Delhi, , talked to a distance relative and he could convey the message to my home that I am still live, like last man standing! 🧍
By that time, news spread that people who suffered in ‘Bhopal Gas Tragedy’ (This title I heard only later in the India Today magazine, which I bought when I reached home to know more about the mishap. Its cover page still haunts me whenever I think about Bhopal. It was a small kid’s face yet to be buried fully, where as its body is partly buried!) is can claim to get compensation, and there were officials sitting at roadside with a table and chair. When I reached, I saw the queue had already reached kilometers in length hence decided not to give my name. Also, I was not really suffered (yet) like others, by the tragedy! Heard that people from neighboring districts also started pouring in the queue to make claims, where the officer is asking about one’s willingness to claim 10 lakhs or 15 lakhs! 🤷♂️
After 3 or 4 days, since we were told to go to natives by the office, I stood in the que more than 5 hours to get a ticket to Kerala. On the very same day, in the afternoon, when I boarded the train, I realized that may be few including me were only the ones taken tickets whereas rest were boarded the train in just like that without tickets. I had to sit near the toilet on my suitcase, from Bhopal, all the way to Kerala. I could sense the frustration and anger of the crowd, and I was scared too as I was like sitting inside a stampede. Some of them were simply grabbing guava from the street vendor who was selling it on his shoulder, at the railway station, without giving him money. Train started late with the overcrowded bogies and at the next station those very people from my compartment, jumped out to grab things from the shops at the station! That was mob mentality, I realized! Crowd seemed gone mad! This must be the same mental status of everyone in a riot! No one thinks about wrong, in fact they think that it’s their right to get things for free as they suffered by the Bhopal gas tragedy! Guess what, the railway authorities communicated to all the further stations about these deeds, and all the shops were closed when our train reached every station. I could buy some food only after reaching Coimbatore or some station in Tamil Nadu as I remember. Forget about me, just imagine the plight of kids & infants and their families who were in the train.😭
I got relieved when reached home. I don’t remember the faces of my family members who looked at me on my reincarnation! I was like a hero from Bhopal, surviving one of the biggest tragedies! Not just neighbors, everyone knew me and was asking about my experience at Bhopal during the gas tragedy. I think I had given them different stories; I mean, same theme but with various additions of my own every time! 😊
News especially daily papers here had only the news about Bhopal Gas Tragedy for months together. Heard that official count of diseased were only 2,259 whereas unofficial was more than 16,000! government affidavit in 2006 stated that the leak caused 558,125 injuries, including 38,478 temporary partial injuries and approximately 3,900 severely and permanently disabling injuries. Arjun Singh, then the Chief Minister of MP, heard to have helped Warren Anderson the CEO of UB to flee the country else those affected could have got some deserving compensation from UB, instead of getting some meager amount in 2008 from the Govt. of MP, to the family members of 3,787 victims killed in the gas release, and to 574,366 injured victims according to the Wikipedia. Poor those people had suffered maximum, not in their generation but also in their next generation by the effect of MIC!
Btw. Chief Minister himself had fled from Bhopal in helicopter the next day of gas tragedy but later he had come back realizing that things were almost under control, did an exercise to dilute the remaining gas on the ground by sprinkling water from the helicopters over the tanks at the plant. It was more of a show than any remedy!
Next month, I returned to Bhopal to join back job, when I stepped down the train at Bhopal station, everything was new, including the new beggars, as all those in that area were dead and gone with the gas tragedy! 😟
God’s grace only, I could survive the infamous Bhopal Gas Tragedy! which is considered to be the world’s worst industrial disaster.🙏
In fact, I had survived the riots in Indore and Delhi too, triggered just after Smt. Indira Gandhi’s assassination earlier that year only. 🙏 As part of job, I had to travel to both those places hiring computers to process records as we had huge data to be processed! That story could be another episode later!
If you like, please subscribe to my blogs with your email id, so that you will get an alert when I post new. I don’t have to request you separately, with a link to check. 🙏
തൃശ്ശൂര് വരുമ്പോൾ സേക്രഡ് ഹാർട്ട് ലാറ്റിൻ ചർച്ചിൽ ഇടക്കൊക്കെ പോകാറുണ്ട്, കുർബാന മുഴുവൻ കണ്ടില്ലെങ്കിലും അവിടെ പോകുന്നത് ഒരു ആശ്വാസമാണ്. എന്റെ പള്ളീലിട്ട പേര് ആൻ്റണി (അന്തോണി, എന്റെ അപ്പാപ്പന്റെ പേര്, കഴിഞ്ഞ മെയ് 31 നു എന്റെ ഗ്രാൻറ്സണ്ണിനും ആ പേരിട്ടു ! മൂന്നു തലമുറകൾ!) ആയതുകൊണ്ടാണെന്നറിയില്ല, വി. അന്തോണീസിൻറെ ആ പള്ളി എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്.
യാദൃച്ഛികമായി ആണെങ്കിലും, ഇന്ന് അവിടത്തെ ഊട്ടുതിരുനാളിനു പങ്കെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
ഇക്കണ്ട ജനങ്ങൾ മണിക്കൂറുകൾ ക്ഷമയോടെ ക്യുവിൽ നിൽക്കുന്നത് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ മാത്രമല്ല എന്ന് വ്യക്തം. പുണ്യാളനിലുള്ള ആഴത്തിലുള്ള വിശ്വാസം! കഷ്ടപ്പാടുകൾ വരുമ്പോൾ മിക്കവരും ദൈവത്തെ വിളിക്കും എന്നതിൽ സംശയമില്ല. ഭക്തി, തന്നെ വന്നു പോകും. വേറെ മാർഗ്ഗം ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിലും സർവേശ്വരൻ ഒരു ആശ്വാസം ആണ്! 🙏 തീർച്ചയായും, അതൊരു പേർസണൽ ചോയ്സ് തന്നെ.
ക്യുവിൽ ഞാനും നിന്നു . പൊരിവെയിലത്തു മെല്ലെ മെല്ലെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി! വല്ലാത്ത ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതി! പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റുമോ എന്നറിയില്ല! കുറച്ചു പടങ്ങളിലൂടെ അതിനു ശ്രമിക്കാം. 🖼
സ്ത്രീകളാണ് കൂടുതൽ! അവരക്കു മൂന്ന് വരി, ആണുങ്ങൾക്ക് ഒരു വരി. കൂടുതൽ അരക്ഷിതാവസ്ഥ ഫീൽ ചെയ്യുന്നത് സ്ത്രീകളായിരിക്കും. 🤷♂️
തിരഞ്ഞു വളഞ്ഞു പോകുന്ന, അറ്റം കാണാത്ത വരികൾ!
അവസാനം ഡെസ്റ്റിനേഷൻ ദൂരെനിന്നു കണ്ടു.
വിളമ്പുകാർ അടുത്ത് അടുത്ത് വരുന്നു!
അവസാനം എനിക്കും കിട്ടി പുണ്യാളന്റെ ചോറ്!
സാമ്പാറ്, എരിശ്ശേരി, ഇഞ്ചൻപുളി, മാങ്ങാ അച്ചാർ പിന്നെ പപ്പടം ഒന്ന്! (ഞാനൊരു പപ്പടക്കൊതിയനാണ്, പ്രത്യേകിച്ചും സദ്യക്ക്) 😋
അധികം വേവാത്ത ചൂട് ചോറ് ! അതന്നെ നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ ഓർക്കാൻ, നൊസ്റ്റാൾജിക് ആവാൻ മതി!
കോരല്ലൂർ, ഓട്ടുപാറ യിൽ ആദ്യത്തെ വീട് മുതൽ പിന്നെ വടക്കാഞ്ചേരി വീട്ടിലേക്കു മാറിയപ്പോഴും വീട്ടിൽ കൊല്ലത്തിലൊരിക്കൽ ഊട്ടു നടത്തുന്നത് അമ്മച്ചിയുടെ ഒരു പതിവാണ്, നേർച്ചയാണെന്നു തോന്നുന്നു. അന്ന്, ഒരു പാവപ്പെട്ട കുടുംബത്തിന് വീട്ടിൽ വിളിച്ചു പച്ചക്കറി സദ്യ കൊടുക്കും. അപ്പൻ അമ്മ പിന്നെ ഒരു ചെറിയ കുട്ടി! തിരുക്കുടുംബത്തിന്റെ ഓർമ്മയ്ക്ക്! പച്ചക്കറി സദ്യ അന്നും ഇന്നും എന്റെ ഒരു ബലഹീനതയാണ്.
ചോറ് ഇട്ടത് കുറച്ചു അധികം ആയിരുന്നെങ്കിലും പുണ്യാളന്റെ ചോറ് കളയാൻ പാടില്ലല്ലോ! പിന്നെ നല്ല ടേസ്റ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു! പ്രത്യേകിച്ച് എനിക്ക് ! കമ്പ്ലീറ്റ് കഴിച്ചു അവസാനിപ്പിച്ചു! 😁
പിന്നെ തിരക്കിനിടയിലൂടെ പാത്രം കഴുകാനും കൂടി പോയി.
അതിനു ശേഷം പുറത്തേക്കുള്ള വഴി നോക്കി കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ നടന്നു! 🚶
അതിനിടക്ക് ഒരു സെൽഫി! 🤳
പള്ളിയുടെ മുൻവശത്തു എത്തി! അവിടെയും പന്തൽ ഇട്ട കാരണം സ്ഥലം കറക്റ്റ് പിടികിട്ടുന്നില്ല, ⛪
നേർച്ചയിടുന്ന സ്ഥലം അലങ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്.🌹
അമ്മച്ചിക്കും കൂടി നേർച്ച പായസം വാങ്ങാൻ ആ കൗണ്ടറിലേക്ക്അ. അതിനും വേറെ വരി!
അതും കിട്ടി! ശബരിമല അരവണ സ്റ്റൈലിൽ പായ്ക്ക് ! ഒരു പക്ഷെ സെയിം വെണ്ടർ തന്നെ ആയിരിക്കും! ദൈവം ഒന്നല്ലേയുള്ളു പല വേഷങ്ങളിൽ വരുമെന്ന് മാത്രം!
പിന്നെ ഓട്ടോ വിളിച്ചു, കാർ പാർക്ക് ചെയ്ത സ്ഥലത്തേക്ക്🚗
അത് ഒരു ഒന്ന് ഒന്നര സിനിമാ തീയേറ്റർ തന്നെ ആണ്, അന്നും ഇന്നും!
70 എംഎം സ്ക്രീൻ, സ്റ്റീരിയോഫോണിക് സെവൻ ട്രാക്ക് സൗണ്ട് ആയിരുന്നു തുടങ്ങിയ കാലത്ത്! ‘ദി റോബോട്സ്’ എന്ന സംഗീതത്തിനൊപ്പം പതുക്കെ ഉയരുന്ന ചുവന്ന കർട്ടൻ ! 1974 ഓഗസ്റ്റിൽ തൃശ്ശൂരിൽ റിലീസ് ചെയ്ത അത്ഭുതമായിരുന്നു രാഗം എന്ന് പിന്നീടെപ്പോഴോ എവിടെയോ വായിച്ചിരുന്നതായി ഓർമ്മയിലുണ്ട്.
ലൊക്കേഷനോ ? തൃശ്ശൂര് റൗണ്ടിൽ തന്നെ! ഹോട്ടൽ ഭാരത് പിന്നെ പത്തൻസ് തൊട്ടടുത്ത്!
ആദ്യ സിനിമ നെല്ല്, ഞാൻ രണ്ടാമത്തെ സിനിമ ആണ് കണ്ടു തുടങ്ങിയത്, ബെൻഹർ! ചാൾട്ടൺ ഹേയ്സ്റ്റൻ! അതിലെ ഫേയ്മസ്, ചാരിയട്ട് റേസ് ! തീയേറ്റർ കുലുങ്ങി, പ്രേക്ഷകർ കിടുങ്ങി അത്രക്കു ഗംഭീരം ആയിരുന്നു വിഷ്വെൽസും സൗണ്ടും! പിന്നെ എത്ര എത്ര സിനിമകൾ! ഓർമ്മയിൽ നിന്നും മായാതെ നിൽക്കുന്ന ക്ലോസ് എൻകൗണ്ടെർസ് ഓഫ് ദി തേർഡ് കൈൻറ് (റിച്ചാർഡ് ഡ്രെഫ്യൂസ്), ദി മിഷൻ (റോബർട്ട് ഡി നീറോ), പിന്നെ ഇമ്മടെ ഷോലെ (ക്ലൈമാക്സ് സീനിൽ ബച്ചൻ ഹെഡ് ഓർ ഹെഡ് കോയിൻ ടോസ് ചെയ്യുന്നത്), മൈ ഡിയർ കുട്ടിച്ചാത്തൻ, ത്രീ ഡി(അതിലെ ഒരു സീനിൽ, നിലത്തു വീഴുന്ന സ്വർണ നാണയം സീറ്റുകൾക്കിടയിൽ വീണ പോലെ തോന്നിപ്പിച്ച ശബ്ദം!) അങ്ങിനെ പലതും..അടിപൊളി സിനിമകൾ!
ബാലചന്ദ്രമേനോന്റെ ‘ഉത്രാടരാത്രി’ ഓർമ്മയിലുണ്ട്! അന്നാണ് പ്രീ ഡിഗ്രി യുടെ ഫസ്റ്റ് ഇയർ റിസൾട്ട് വന്നത്! കോളേജിൽ പോയി നോക്കിയപ്പോൾ റിസൾട്ട് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല! അപ്പൊ അടുത്ത രണ്ടു മൂന്നു സുഹൃത്തുക്കളും ഒത്തു തൃശ്ശൂര് പോയി രാഗത്തിൽ സിനിമയ്ക്കു കയറി! സിനിമ കഴിഞ്ഞു എലൈറ്റിൽ നിന്നും ഒരു നൈറോയ്സ്റ്റും കാപ്പിയും കഴിച്ചു വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോ നേരം വൈകി. വീട്ടുകാരും അടുത്ത വീട്ടിലെ ആൾക്കാരും പുറത്തുണ്ടായിരുന്നു! എന്റെ റിസൾട്ട് അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു വിഷയം പോയിരിക്കുന്നു! നല്ലോണം പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയായതുകൊണ്ടു (അത് നാട്ടുകാരുടെ അഭിപ്രായം!) വിഷമിച്ചു നാട് വിട്ടോന്നു അവർക്കു തോന്നീത്രെ! എനിക്ക് നല്ല പെട (അടി) കിട്ടി! വീട് വരെ എന്റെകൂടെ കൂട്ടിനു വന്ന സുഹൃത്തിനുഅടക്കം ചീത്തയും!
സപ്പ്ളി എഴുതിഎടുക്കാവുന്നതേ ഉള്ളു! ഇപ്പൊ ആലോചിക്കുമ്പോൾ ചിരി വരുന്നു 😁
വിഷയം മാറി! തിരിച്ചു വരാം! അപ്പൊ എന്താണ് പറഞ്ഞു വന്നത്? ആ..
ഏകദേശം രാഗം പോലെ ഉള്ള വേറെ ഒരു തിയേറ്റർ ഉള്ളത് ചാലക്കുടിയിലെ സുരഭി ആണ്. അത് പിന്നീട് ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കുമ്പോൾ ആയിരുന്നു കണ്ടത്. പക്ഷെ രാഗം പോലെ രാഗം മാത്രമേ ഉള്ളു, അന്നും ഇന്നും!
എത്രയോ വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം ഇന്ന് വീണ്ടും രാഗത്തിൽ! ആ ഫീലിംഗ് പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാകില്ല! ഇന്നിപ്പോ സൗണ്ട്, ഡോൾബി അറ്റ് മോസ് ! തിരശശീല ഉയരുമ്പോൾ മ്യൂസിക് ‘മാൻ മെഷീൻ’! പണ്ടും അത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്!
പടം കമൽ ഹാസ്സൻറെ ‘തഗ് ലൈഫ്’! എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു! ആരൊക്കെ എന്ത് പറഞ്ഞാലും. കഥയ്ക്ക് പുതുമ ഒന്നും ഇല്ല, പക്ഷെ മണി രത്നം ഇപ്പോഴും മൂപ്പരുടെ ടച്ച് വിട്ടിട്ടില്ല! എല്ലാരും നന്നായി അഭിനയിച്ചിട്ടും ഉണ്ട്! ദളപതി, നായകൻ,,,, ഉലകനായകൻ ഇതിലും കസറി, കലക്കി!
ഇന്റെർവെൽനു അളിയൻ കൗണ്ടറിൽ പോയി കായബജി വാങ്ങി വന്നു. വലുപ്പം ഉണ്ടെങ്കിലും രുചി പോരാ! പണ്ട് ഗിരിജ തിയേറ്ററില് കിട്ടുമായിരുന്ന ബജി ആണ് ബജി ! (ചെറുപ്പത്തിൽ, ഞാറാഴ്ചകളിൽ,പുത്തൻപള്ളിയിൽ കുർബാന കഴിഞ്ഞു ജോസേട്ടൻ സൈക്കിളിൽ ഗിരിജയിൽ സിനിമക്ക് കൊണ്ടുപോകുമായിരുന്നു, അന്നത്തെ ബജിയുടെ രുചി ഇപ്പോഴും നാവിലുണ്ട്! നല്ല ചൂട് ബജി!)
നല്ല ഒരു അനുഭവം ! അടുത്ത കൊല്ലം തൃശ്ശൂർക്ക് വര്യല്ലേ! ഇനിയും കാണാലോ! സിനിമ കഴിഞ്ഞു. തല്ക്കാലം വീട്ടിൽ പോട്ടെ.
തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തിയിട്ടും കമൽ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു… രാഗവും!
പണ്ട് സപ്ന തീയേറ്ററിന്റെ അടുത്ത്, തൃശ്ശൂര് റൗണ്ടിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ ഒരു ഹോട്ടൽ!
മോഡൽ സ്കൂളിൽ പഠിക്കണ കാലത്തു പാറമേക്കാവിന്റെ അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ഹോട്ടൽ ത്രിവേണി ആയിരുന്നു എന്റെ ഫേവറേറ്റ് ! അവിടത്തെ മസാലദോശയുടെ മണം ഉള്ളംകൈയിൽ ഇന്നും ഉണ്ട് ! അത് പിന്നീട് കല്യാൺ എടുത്തു സ്വർണ്ണപ്പീടിക ആക്കിയപ്പോൾ തോന്നിയ ദേഷ്യം ഇപ്പോഴും ഉണ്ട് !
എന്റെ പേരിൽ ഉള്ളതായകരണമല്ലാട്ടാ, (വീട്ടിൽ എന്റെ വിളിപ്പേര്, മണി, സ്നേഹത്തോടെ മണിമോൻ!) മണീസിലും മസാല നല്ലതായിരുന്നു, വലുപ്പം കൂടുതലും! വല്ലപ്പോഴും അവിടെയും പോയിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു! പിന്നെ പിന്നെ അക്ക്വയർഡ് ടേസ്റ്റ് ആയി! പിന്നീടെപ്പോഴോ ആ കടയും പൂട്ടിപ്പോയതറിഞ്ഞു ! ആലുക്കാസിനോടും തോന്നി ദേഷ്യം! മണീസ് മാത്രമല്ല സപ്നയും പൂട്ടിച്ചില്ലേ!
കഴിഞ്ഞ തവണ തൃശ്ശൂര് വന്നപ്പോൾ അറിഞ്ഞു, മണീസ് കഫെ ഉയർത്തെണീറ്റു എന്ന്! കിട്ടിയ താപ്പിന് ഇത്തവണ പോയി, പഴമയുടെ പ്രൗഡിയിലിതാ, മണീസ് കഫെ !!
ഗിരിജാ തീയേറ്ററിന് അടുത്താണ്. ചേറൂർ സൈഡ്. സ്ഥലം പെരിങ്ങാവ് എന്ന് പറയും.
ചെന്ന ഉടനെ മസാല തന്നെ ഓർഡർ ചെയ്തു.
ആ രുചിയും മണവും ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചു. ഒരു കാപ്പിയും. “സന്തോഷായീ ഗോപ്യേട്ടാ”! 🤓
മൂന്നു ദിവസം മുൻപ് കഴിച്ച മസാലയുടെ രുചിയോർത്തു മണീസിൽ ഇന്നും പോയി! സൺഡേ മുടക്കമാണെന്നറിഞ്ഞില്ല!
ഡെസ്പ് ആയി തിരിഞ്ഞു പോരുമ്പോൾ അതാ ഒരു മണീസ്! അപരന്റെ പേര് മണീസ് ഹോട്ടൽ!
കേറി കഴിച്ചു, മസാല കുഴപ്പമില്ല.
Note: മണീസിലെ മസാല ദോശ 👆ഇതിലും ഗംഭീരം ആണ്ട്ടാ. ആവേശം കാരണം ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ മറന്നിരുന്നു. ഇനിയുംഎടുക്കാലോ!
കൂടാതെ വടക്കാഞ്ചേരി മദ്രാസ് ഹോട്ടൽ 👍, ഒല്ലൂര് ഹോട്ടൽ ശ്രീഭവൻ 👍, ഒല്ലൂര് അടുത്ത് തന്നെ ഉള്ള ഹോട്ടൽ മഹേശ്വരി 👍,തൃശ്ശൂർ റൗണ്ടിലെ ഭാരത്, പത്തൻസ് , ആമ്പക്കാടനടുത്തുള്ള ന്യൂ ഗോപി, പിന്നെ പഴയ മുൻസിപ്പൽ സ്റ്റാൻഡിലെ രാധാകൃഷ്ണ, എല്ലാം സൂപ്പറാ!👍
എങ്കിലും ത്രിവേണിയിലെ മസാല ദോശയുടെ രുചിയും മണവും വേറിട്ട് നിൽക്കുന്നു! ഇപ്പോഴും എനിക്ക് മറക്കാൻ കഴിയില്ല. അവിടത്തെ മസാല ദോശ ചെറുതും ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു ഇടക്ക് ഞാൻ ഒരു ദിവസം ലഞ്ച് സ്കിപ് ചെയ്തു (സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോൾ ദിവസേന ലഞ്ച് മണി കിട്ടുക അഞ്ചു രൂപ ആയിരുന്നു. അതിൽ 50 പൈസ ബസ് ചാർജ് ആയി പോകും, വടക്കാഞ്ചേരി ടു തൃശ്ശൂർ ആൻഡ് ബാക് ടു വടക്കാഞ്ചേരി, എസ് റ്റി ടിക്കറ്റ് ഫോർ സ്റ്റുഡന്റസ്! ബാക്കി നാലര രൂപക്ക് മസാല ദോശ ആൻഡ് കാപ്പി!) പിറ്റേ ദിവസം രണ്ടെണ്ണം കഴിക്കുമായിരുന്നു. അത്രയ്ക്ക് കൊതിയായിരുന്നു അവിടത്തെ മസാല ദോശയോട്!
ഇനിയും എക്സ്പ്ലോർ ചെയ്യാനുണ്ട്, ധാരാളം പുതിയ ഹോട്ടലുകൾ വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു!
ഹോട്ടൽ മഹേശ്വരി ☝️
തൃശ്ശൂർ ഡിസ്ട്രിക്ടിലെ മിക്ക നല്ല ഹോട്ടലിലെയും മസാല ദോശകളുടെ ഒരു താരതമ്യ പഠന റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കുന്നുണ്ട്. അത് പിന്നെ ഒരു ലിവിങ് റിപ്പോർട്ട് ആയിരിക്കുമല്ലോ കാരണം പീരിയോഡിക്കലി ക്വാളിറ്റി മാറാലൊ! ഒരു പെരിയോഡിക്കൽ ചെക്ക് ആവശ്യമായി വരും! ഹോട്ടലുകാരുമായി കൊളാബോറേറ്റ് ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്കണം! റാങ്ക്/റേറ്റിംഗ് കൊടുക്കുന്ന, എ ടേസ്റ്റ് ചെക്കർ കം ഇവാലുവേറ്റർ, എക്സ്ക്ലൂസീവിലി ഫോർ മസാല ദോശ! ഈ പ്രൊപ്പോസൽ ഐഡിയ എപ്പടി?!😄
btw. ഈ പോസ്റ്റ് പുതിയതൊന്നും അല്ല, ഉദാഹരണം, ഫുഡ് ക്രിട്ടിക് ഇൻ Ratatouille മൂവി! 🐁👩🍳👌
മസാല ദോശ മാറി മാറി തിന്നു ഞാൻ നിർവൃതി അടയും! 😋🥰 ഈശ്വരാ, കാത്തോളണേ..🙏🏻
Ingredients: 3 medium cucumbers, partially peeled 2 green chillies stemmed and fine minced 1/2 cup / 70 g peanuts (without skin), toasted (You can get ready made pack, but would recommend to toast it again to keep it extra crispy, keep stirring, careful not to burn it) 1/3 cup / 45 g dried large-flake coconut, toasted (Do not over toast, Notice the right colour change) 2 tablespoons fresh lemon juice 1 teaspoon sugar 1 tablespoon sunflower oil 1/2 teaspoon black mustard seeds 1/4 teaspoon cumin (jeera) seeds fine grain salt to taste a handful coriander (leaves only), fine chopped
Preparation: You can prepare all the components ahead of time, but don’t toss the salad until just before serving. If you do the peanuts will lose their crunch because the cucumbers give off a good amount of water. Halve the cucumbers lengthwise, scrape out the seeds and chop into small pieces (diced). When Sunflower oil is hot, stir in the mustard seeds. They are going to sputter and spit a bit, and when this starts to happen, add the cumin for 15-30 seconds, (else it will get burnt!). Cover with a lid if needed. Remove from heat, stir in the salt, and immediately stir this into the salad.
Turn out onto a patter topped with the coriander leaves.
Just before you’re ready to serve, transfer to a mixing bowl and toss gently with chillies, peanuts, coconut, lemon juice, and sugar.
Serves 6-10
You must try this Recipe. Include salads in your daily meals, be healthy!
Adaptation Courtesy: Sanjeev Kapoor’s book named “How to Cook Indian”
This image is generated by ai (Artificial Intelligence) on my prompt!
Mostly enjoyable but a couple of days in a year could be very harsh!
Water logging on railway tracks during heavy rain especially when there is high tide, railway tracks will be under water, no running trains, no electricity for many hours!😟
All the hell breaks out when the office time gets over! Crowd heaps in at railway stations, everything edible gets over in a split of a second, after sometime, even nearby hotel rooms get over booked!
A couple of times in my 8 years at Mumbai erstwhile Bombay, when I was working for IDBI, IDBI Tower, Cuffe Parade as Manager IT, I had to walk on the railway tracks during these heavy rain, kilometres together to reach home at Malad (W), at dark hours, taking huge risk of falling into waterfilled potholes!😒
But then you will realize that you are not alone! but accompanied by thousands mostly in a row on the railway track, one just relaying on the other at the front, like ants going in a row, like a slow moving queue…Its likely to shift the path a little and continue walking, even when the one at the front just vanishes in a pothole! That’s Mumbai!
On one occasion I had to stay at my colleague friend’s place at Malad (E) as his quarters was near by the station compared to mine, since there was no bus service from Malad railway station to Jankalyan Nagar where I was given the quarters by IDBI. Since there was no mobile or at least not common then (1991-1998 was my era at IDBI) could not even easily communicate to my wife at home. unless from an open STD booth (extinct now!)
But most of the time very cooperative and helping crowd indeed! especially like in certain circumstances…when a pickpocket gets caught and gets tied up on a pole, each and everyone going by side, may slap him! because most of those might have got robbed by those sometimes in the past and they could not do anything… that’s Mumbaikars.😀
In fact, such behaviour of the crowd, though helpless in stopping pickpocketing but helps women walk freely alone at any odd hours, anywhere, especially in trains and platforms and connecting buses! Such is the nature of crowd in that cosmopolitan amazing wonder city!
आमची मुंबई ! (Amchi Mumbai !)
Not sure if I can survive those crowds now at local trains, which I could easily jump into the same train (In the morning always by 8.08 Malad local), same compartment, same row of seats, where my unknown friends will be reserving a seat for me as I join them to play cards, when from the next compartment one could listen to the bhajans sung by those bhajan gangs in full throat, throughout until Church Gate!
About my work place, IDBI, I will share something from my memories later..
This dish was prepared for Yummy Aid Contest 2008 at Office, a charity program conducted every year since. This was only a start. Later it was conducted in a more professional manner by setting stalls etc.
Got much appreciation then. You may please try and let me know in the comments section
World’s Healthiest Breakfast in Traditional Kerala Style!
A mouth-watering dish, indeed!
Ingredients needed:
Two and half cups white oats
A tablespoon each of urad (whole) and chana dal
A teaspoon of mustard seeds
Two small onions finely chopped
One tomato chopped
A small piece of ginger, grated
Two green chillies chopped
Three and half cups water
Salt to taste
Three tablespoons of sunflower oil
Cashew nuts, Resins and Curry leaves to garnish
Preparation Method:
Pour the oil in a kadai and heat it. Add mustard seeds. When they begin to crackle add both dal and fry. Then add the onions and fry till they are translucent. Add curry leaves.
Add the tomato, ginger and chilies and fry until the raw smell of ginger goes. Add the water and salt and let it come to a boil
Now lower the heat and gradually add the oats and keep stirring until it comes to a porridge consistency. If you cook further you would end up with a very dry upma which will stick to your throat and will be a terrible experience. Too much watery is also not good. Switch off the stove and let the upma cool down a bit. It will thicken on its own. Garnish with Cashew Nuts, Resins and curry leaves fried in Pure Ghee!
Eat it with pickle and curd. This upma is ideal for those who hate oats porridge particularly kids. :)
Note:
If you want it to more nutritive, you can add vegetables like carrots and cabbage. In that case after adding the onions, ginger and tomatoes add the vegetables and stir fry them until the vegetables become soft and then add the water and follow the above-mentioned preparation/procedure.
Tail end (വാൽകഷ്ണം):
At the Yummy Aid at Office, my team had won first prize for 4 consecutive years! Those themes were super as I remember, Backyard Kitchen, Know your roots etc. Once, with all kinds of dishes only from Plantain tree, stem, flower…. It was the coolest! If it was today, I would have named the stall as ‘വാഴ’ (Banana Tree) 🤣
Those big trophies we bagged now must be lying on some account manager’s desk or drawer for various reasons!😒
Fivestar Chefs were invited by the company to evaluate and find the winner! Serious event it was! Later due to competition between accounts, some of the account managers were distributing money to its own team to buy from their own stalls to bag the most popular stall award! However, Good amount was collected for the charity!
Later to give others a chance too😂, I stepped out by distributing മോരും വെള്ളം (butter milk) free to all in that year of my exit from the event!
The end (ശുഭം):
As I had mentioned in the beginning, this was just a start of Yummy Aid and there were no professional judges to evaluate the dishes then. When introduced my dish, Upma, to one of the local judges from the office, (guess she was from visa processing division) she simply refused to taste it by saying “I don’t like Upma from my childhood!” It was so inappropriate to get such a remark, that too from the judge, even if she hates upma from childhood! Although it was so discouraging to the team, my dish got finished first as I remember, collecting a fair amount of money by charging ₹10 or something for a couple of scoops!
AInickal 